θεωρία

Η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης από τις κυρίαρχες πολιτικο-οικονομικές δυνάμεις έχει τον χαρακτήρα πολιτικών αναδιανομής σε βάρος των εργαζομένων, οι οποίοι-ες υφίστανται πρωτοφανείς μειώσεις μισθών, περιορισμό των βασικών κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών. Με την ραγδαία αύξηση της ανεργίας και τη γενίκευση των επισφαλών όρων εργασίας, διαμορφώνεται ένα μοντέλο εξατομίκευσης και ακραίου ανταγωνισμού των εργαζόμενων, ένα μοντέλο που εκφράζει τη συνολική υποτίμηση της εργασίας. Μια υποτίμηση που, καθώς η καπιταλιστική κρίση είναι συνώνυμη με την καταστροφή και αναδιάρθρωση μέρους των παραγωγικών δυνάμεων, σηματοδοτεί επίσης την πλήρη απαξίωση και τον αποκλεισμό από το ελάχιστο εισόδημα που επιτρέπει αξιοπρεπή διαβίωση για ένα διευρυνόμενο τμήμα των εργαζομένων.