Τριάντα πέντε αλλοδαποί κρατούμενοι μου μεταφέρθηκαν πριν από τρεις βδομάδες και «φιλοξενούνται» στις φυλακές Κασσαβέτειας ξεκίνησαν από προχτές απεργία πείνας. Πρόκειται για Αφγανούς, Σομαλούς, Σουδανούς, Αλγερινούς και Παλαιστίνιους που εξακολουθούν να κρατούνται σε ελληνικές φυλακές ενώ ήδη έχουν εκτίσει τις ποινές τους.

Προς: Αντιρατσιστικές οργανώσεις, μεταναστευτικές κοινότητες, σωματεία, δημοτικές κινήσεις, πρωτοβουλίες πολιτών, προοδευτικά κόμματα  και οργανώσεις

Το τελευταίο διάστημα, οι φασιστικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών τείνουν να γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι του καθημερινού αστυνομικού δελτίου. Δεκάδες άνθρωποι έχουν πέσει θύματα ξυλοδαρμών ή και μαχαιρωμάτων, άτυπα τζαμιά δέχονται συχνά εμπρηστικές επιθέσεις, συμμορίες επιβάλλουν ένα ιδιότυπο απαρτχάιντ σε δημόσιους χώρους, εμποδίζοντας τους αλλοδαπούς πολίτες να τους χρησιμοποιούν. Το εξωφρενικό στην ιστορία είναι ότι οι δράστες αυτών των ειδεχθών εγκλημάτων δεν κρύβουν την ταυτότητα τους. Πάντοτε αφήνουν τα φασιστικά διαπιστευτήρια τους στον τόπο του εγκλήματος. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, οι εγκληματίες που επιχείρησαν  να κάψουν χώρους όπου συχνάζουν  μετανάστες, δεν δίστασαν να κολλήσουν στις εισόδους τους  αυτοκόλλητα της Χρυσής Αυγής. Ενώ λοιπόν το στερεότυπο που καλλιεργείται από ΜΜΕ και συντηρητικούς πολιτικούς χώρους, ταυτίζει αυθαίρετα τους μετανάστες με παραβατικές συμπεριφορές, στην πραγματικότητα, παρατηρούμε μια πρωτοφανή όξυνση των εγκλημάτων σε βάρος των μεταναστών.

Η συνεχής αδιαφορία της κυβέρνησης βάζει σε κίνδυνο τη ζωή των προσφύγων που διεκδικούν τα αυτονόητα δικαιώματά τους. Ενώ ταυτόχρονα σε διάφορα μέρη της χώρας ομάδες προσφύγων, διαμαρτυρόμενοι για την κατάστασή τους, προχώρησαν σε απεργίες πείνας και κινητοποιήσεις διεκδικώντας άσυλο, στέγη και προστασία, η κυβέρνηση για άλλη μια φορά επιλέγει να τους αντιμετωπίσει με βία και αδιαφορία.

Μια ομάδα σαράντα τεσσάρων Ιρανών πολιτικών προσφύγων, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, εδώ και δυο μήνες περιμένουν μια απάντηση για το βασικό τους αίτημα που είναι το πολιτικό άσυλο. Οι Ιρανοί πολιτικοί πρόσφυγες στην αρχή επιδίωξαν με ήπιο τρόπο την προσοχή της κυβέρνησης και ιδιαίτερα του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, κατασκηνώνοντας στα Προπύλαια. Στη συνέχεια  όμως η αδιαφορία των αρμόδιων αρχών για την ικανοποίηση του αιτήματός τους, τους ανάγκασε να προχωρήσουν σε απεργία πείνας ράβοντας τα στόματά τους. Την ίδια μέρα, στις 14 Οκτώβρη που ξεκίνησε η απεργία πείνας, το Υπουργείο ως απάντηση τους έστειλε την δημοτική αστυνομία, η οποία υποβοηθούμενη από τους «φασίστες», τους χτύπησε. <--break->

Το Κέντρο Υποδοχής Προσφύγων στο Λαύριο είναι αυτή τη στιγμή στην Αττική το μόνο κέντρο φιλοξενίας προσφύγων. Παρόλα αυτά το Υπουργείο Υγείας, μην υπογράφοντας την οικονομική σύμβαση για το 2010 καταδικάζει τους πρόσφυγες που ζουν εκεί στην εξαθλίωση, στερώντας τους τις ελάχιστες κοινωνικές παροχές που παρείχε, όπως φαγητό, ιατρική περίθαλψη και τα βασικά είδη για την υγιεινή τους. Οι 270 πρόσφυγες εκ των οποίων 53 παιδιά δεν έχουν φαγητό εδώ και μέρες ενώ σοβαρές ιατρικές ανάγκες δεν καλύπτονται ενώ δεν μπορούν καν αν μεταφερθούν σε νοσοκομεία διότι δεν υπάρχουν χρήματα για τα οδοιπορικά! Ταυτόχρονα οι κτηριακές εγκαταστάσεις είναι άθλιες και δύο από τα κτήρια έχουν κριθεί από την Νομαρχία Ανατολικής Αττικής ακατάλληλα. <--break->

Πριν από λίγες ώρες η Ιρανή πολιτική πρόσφυγας Μαντάνα, (Οι Ιρανοί Πολιτικοί Πρόσφυγες έχουν κατασκηνώσει στα Προπύλαια) που έχει ράψει το στόμα της ζητώντας πολιτικό άσυλο  ήθελε να κάνει εμετό αλλά δεν μπορούσε με το στόμα ραμμένο. Έντρομοι οι σύντροφοί της γιατί μπορούσε να πνιγεί κάλεσαν το 166. Υπάρχουν καταγεγραμμένες οι συνομιλίες. Τουλάχιστον δέκα φορές τηλεφώνησαν οι Ιρανοί πρόσφυγες. Η απάντηση που έλαβαν ήταν «σε ποια Προπύλαια;».  Αντί να έρθει το Νοσοκομειακό ήρθε η… Δημοτική αστυνομία.

   youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=jDipKPQ4bSg