Περικυκλωμένοι από την αστυνομία βρέθηκαν σήμερα το μεσημέρι οι Σύροι πρόσφυγες στο Σύνταγμα, οι οποίοι εδώ και 25 ημέρες, διαμαρτύρονται για την κατάσταση τους στην Ελλάδα και διεκδικούν άσυλο, ταξιδιωτικά έγγραφα και προστασία (στέγη, τρόφιμα και περίθαλψή) για όλους. Η αφορμή για το σημερινό περιστατικό στάθηκε η κοροϊδία της κυβέρνησης εις βάρος των προσφύγων η οποία οδήγησε τον 15 χρόνο Σύρο πρόσφυγα κι αργότερα μία γυναίκα απελπισμένα να απειλούν ότι θα κρεμαστούν. Ευτυχώς το περιστατικό έληξε χωρίς να έχουμε ΚΑΙ τραγωδία στην πλατεία Συντάγματος.

Την Τρίτη 9/12 η «προσφορά» του ΥΠΕΣ για την μεταφορά μόλις 30 παιδιών με τις μητέρες τους από τους συνολικά 640 Σύριους πρόσφυγες που συμμετέχουν στην κινητοποίηση του Συντάγματος (μεταξύ των οποίων πολύ περισσότεροι από 30 οι ανήκοντες σε ευάλωτες ομάδες όπως τα παιδιά, οι μητέρες τους, οι ηλικιωμένοι και οι ανάπηροι πρόσφυγες) σε κατάλυμα του δήμου Αθηναίων, συνάντησε την ομόθυμη αντίδραση των Σύριων προσφύγων που θεώρησαν την στάση της κυβέρνησης κοροϊδία. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, πούλμαν της αλληλεγγύης μετέφερε 31 πρόσφυγες από τις παραπάνω ευάλωτες ομάδες (παιδάκια με τις μητέρες τους και ηλικιωμένους) σε στεγασμένο χώρο της αλληλεγγύης. Μετά από 20 ημέρες κινητοποίησης, ο κρατικός μηχανισμός εμπαίζει τους πρόσφυγες προσφέροντας λιγότερα από όσα μπορεί να προσφέρει η αλληλεγγύη του λαού μας και τίποτε από αυτά που έχει στοιχειώδη ηθική και νομική υποχρέωση για τους πρόσφυγες πολέμου. Όμως, σαν να μην έφτανε αυτό, η κυβέρνηση, συνεπικουρούμενη – δυστυχώς – και από τον κ. Καμίνη, κλιμακώνει τις επιθέσεις με εμπρηστικές δηλώσεις:

«Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στην πάλη για την απελευθέρωση είναι το γεγονός ότι η ίδια η καταπιεστική πραγματικότητα απορροφά εκείνους που βρίσκονται μέσα της κι έτσι πνίγει τελικά την συνείδησή τους. Λειτουργικά, η καταπίεση τιθασεύει. Ένας δρόμος υπάρχει… να απαλλαγείς από τα νύχια της: να υψωθείς πάνω από αυτήν και να στραφείς εναντίον της. Κι αυτό γίνεται μέσα από την στοχαστική δράση».

Paulo Freire, 1970, Η αγωγή του καταπιέζομενου

 

…Είναι ο δρόμος του αγώνα και των διεκδικήσεων που με πάθος ατέρμονο και ισχυρό επιλέγουν ο Νίκος Ρωμανός, ο Γιάννης Μιχαηλίδης, ο Ανδρέας-Δημήτρης Μπουρζούκος και ο Δημήτρης Πολίτης.

…Είναι ο δρόμος που μετά την κρατική δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το Δεκέμβρη του 2008 άνοιξε και χάραξε με το δικό της στίγμα τους μετέπειτα κοινωνικούς αγώνες, πόσο δε μάλλον την ίδια τη ζωή φίλου και συντρόφου του Νίκου Ρωμανού. Του ανθρώπου, μπροστά στα μάτια του οποίου δολοφονήθηκε αναίτια κι εν ψυχρώ από κατασταλτικό όργανο - τον ειδικό φρουρό, Κορκονέα, - ο Αλέξανδρος.

Συνεχίζεται το θέατρο του παραλόγου με τους Σύρους πρόσφυγες πολέμου. Οι πρόσφυγες, αφού κατάφεραν να γλιτώσουν από το σφαγείο του εμφυλίου και να περάσουν τα θανατηφόρα ευρωπαϊκά σύνορα, τώρα περνάνε τις μέρες και τις νύχτες τους στην πλατεία Συντάγματος, κάτω από τη βροχή και το κρύο. Η διαμαρτυρία τους έχει ως αίτημα το αυτονόητο: Να τους επιτραπεί να ταξιδέψουν προς τις εύπορες χώρες του ευρωπαϊκού Βορά όπου μπορούν να έχουν ελπίδες για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή.

Ας δώσουν λύση κι ας αφήσουν τα φτηνά επικοινωνιακά κόλπα


Οι Σύροι/ες πρόσφυγες πολέμου βρίσκονται για 13η μέρα στην Πλατεία Συντάγματος, και με την απεργία πείνας τους θέτουν τη ζωή τους ενέχυρο για να ζητήσουν τα αυτονόητα: να εφαρμοσθεί η συνθήκη της Γενεύης -που το ελληνικό κράτος έχει υπογράψει- και να τους αποδοθεί στέγη και τροφή, και να τους αναγνωρισθεί η ιδιότητα του πρόσφυγα πολέμου, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.